Calendar
 
   
 
Diary Update
 
 
Harder Week
Hard Week
ทริปอิ่มหนำที่อัมพวา
eBook Experience
May 27th, 2012
Entertain (?)
ยัง(มีงานทำ)อยู่
เริ่มต้นใหม่กับเมษายน
I HATE MARCH
มหาสารคาม ไป-กลับ
Happy Day w. Namwhaan & Tim
Undesirable answer ...
Warsaw Trip (10) : Pa Pa, Warszawa!
Warsaw Trip (9) : Monuments and Bloody Full moon
After-wedding Incident
The Wedding of P&J: PARTY
The Wedding of P&J: Thai Ceremony
มีนามาอีกแล้ว :|
โรคเลื่อน
เข้าวัด
Very Difficult
ณ ที่พักสงฆ์ กม. ๒๗
Unpredictable
Mom's Bday
พบหมอเทวดา เพื่อเทวดาในบ้าน :)
ช้านเป็นอาร๊ายยยย
จะได้หรอว๊า?
รายงานตัว
Farewell
Mani's Wohnung
ขวัญลดา..พร้อม! สาม..สี่
Warsaw Trip (8) : An Afternoon in Powazkowski Cemetery and Banja Luka
Warsaw Trip (7) : Old World, New World
บันทึก ๒๒ ถึง ๒๘ ตุลาคม
บันทึก ๑๕ ถึง ๒๑ ตุลาคม
บันทึก ๘ ถึง ๑๔ ตุลาคม
บันทึก ๑ ถึง ๗ ตุลาคม
Byebye Ilmenau - Hi! Berlin
คืนห้อง

 
 
Favourites Diary
 
  nunakuzaa
wittenham
cubic world
pingping
durian
chronus
oni
highway
nongjasper
coliocat
oattoto
milk
noon
anni
bas
foxy baby
returntoretro
 
 



 

เข้าวัด
ตั้งใจว่า อย่างน้อยที่สุดก็ทุกวันอาทิตย์จะเข้าวัด ในเมื่อมันไม่ได้ลำบากอะไร ก็จะพยายามไม่ผัดวันนู้นวันไหน โอกาสมีเมื่อไหร่ก็ทำเลยละกัน

อย่างวันนี้ก็คนไปวัดเยอะ พ่อ แม่ เรา พอใส่บาตรเสร็จ จัดสำรับเสร็จ ก็มานั่งรอ เฉพาะช่วงประเคนอาหารนี่ใช้เวลาถึงครึ่งชั่วโมง รวมที่มีบางคนมาช้า บางรายมาทำสังฆทาน มาบังสกุลเป็นก็มี พอพระสวดจบ เริ่มฉัน ญาติโยมบนศาลาก็ออกไปตรงโรงครัว เราก็รู้หละ ว่าวัดที่นี่คงไม่สามารถรอให้พระฉันเสร็จแล้วค่อยไปกินได้ ก็เดินไปสะกิดแม่ให้ไปกับเค้าบ้าง แต่ถึงอย่างนั้น ไปถึงก็หมดแล้วทุกอย่าง อเมซซิ่งลิงขบมากมาย หมดได้ไงหว่า อาหารตั้งเยอะตั้งแยะ??

แต่ก็หยุดความคิดไว้ได้ชะงัดแหละ ไม่เป็นไร เห็นพ่อแม่ได้กับข้าวมาคนละนิดหน่อยก็โล่งใจ นิดนี่คือนิดจริงๆ นะ ก็กะว่าเดี๋ยวไว้กลับบ้านค่อยไปหาอะไรกิน ส่วนเราก็จะรองท้องด้วยกาแฟ แค่นั้นพอ

พระอาจารย์เรียก ก็เลยหาที่วางกาแฟแล้วเดินเข้าไปหาท่าน คิดว่าท่านจะใช้ให้ทำอะไร คำแรกที่ท่านพูดคือ "ได้กินข้าวมั้ย?" ตอนนั้นงงค่ะ ไม่คิดว่าท่านจะสังเกต ก็ส่ายหน้าแล้วตอบท่านไปว่า "ไม่ได้กินค่ะ ไปไม่ทัน" ท่านก็ยิ้มๆ บอก "เออ.. ไม่ทันเค้าหรอก ที่นี่มันต้องไว" แล้วท่านก็ผลักปิ่นโตมาให้สองชั้น พระที่นั่งข้างพระอาจารย์ก็สมทบมาให้อีกหนึ่งชั้น บอกเอาไปแบ่งพ่อแม่กินซะ

โอโห.. ปลื้มง่ะ รู้ล่ะว่าท่านเมตตา เพราะเราก็ถือว่าเป็นลูกศิษย์ท่านคนนึง แต่ไม่คิดว่าท่านจะละเอียดลออใส่ใจขนาดนี้ แทนที่เราจะได้เป็นคนมารับใช้ท่าน กลับกลายเป็นต้องให้ท่านหาข้าวให้กินซะนี่ :')


มาถึงวันนี้เราตอบตัวเองได้นะว่าทำไมถึงชอบเข้าวัด(บางวัด) หรือทำไมถึงมีจิตที่ลงให้กับพระอาจารย์ท่านนี้ ... เราว่าธรรมชาติของใจคนนี่มันจะแสวงหาแต่ที่ที่อยู่แล้วมีความสุข อันนี้เหมือนกันทุกคน แต่ที่เห็นผลมันต่างกัน บางคนชอบแบบนั้น บางคนชอบแบบนี้ ร้อยแปดพันแบบที่เป็นกันไป นั่นก็เพราะไอ้เจ้าคำสุดท้ายนั่นเลย .. "ความสุข" คนแต่ละคนก็เห็นความสุขแตกต่างกันไป

อย่างวัด หรือแม้แต่ที่พักสงฆ์ที่เราไปวันนี้ เป็นที่ที่เข้าไปแล้วมันเย็น ทั้งบรรยากาศร่มเย็น และทั้งเย็นใจ บอกไม่ถูก มันรู้สึกว่าไม่วุ่นวาย ไม่รีบ ไม่ต้องล่กๆ ทำนู่นทำนี่ เข้ามาแล้วมันได้พักตัวเอง แป๊บนึงก็ยังดี ส่วนพระอาจารย์สำรองท่านนี้ ท่านก็เป็นเหมือนครู ท่านสอนเราได้ ชี้แนะให้เห็นอะไรๆ ได้ คำสอนของท่านจะไม่มีการอวดอ้างสิ่งมหัศจรรย์ แต่จะเป็นการสอนแบบครูสอนศิษย์ เอาความจริงมาบอก เมตตาและปรารถนาดี แบบนี้ เราก็เลยไม่ติดอะไร แต่ยอมรับนับถือท่านเป็นครูบาอาจารย์จริงๆ

จะว่าไปก็ไม่ใช่แค่ว่าจะต้องเป็นแต่พระสงฆ์หรอก ใครก็ตามที่เป็นคนดี คิดดี ปฏิบัติดี มีสติปัญญาชี้แนะเราได้ เราก็ยินดีที่จะคลุกคลีอยู่ใกล้ชิดทั้งนั้น รู้สึกว่าอยู่ใกล้แล้วมันได้รับอาหารสมองน่ะ ได้รับรู้ความคิดดีๆ จากคนอื่นบ้าง มันก็ดีกับตัวนะ สถานการณ์ทั่วไปอาจจะไม่เห็นผลชัดเจนนัก โน่นแหละ.. ถึงเวลาคับขัน เจออุปสรรคชีวิตขึ้นมา ถึงจะเห็นว่ามันมีประโยชน์ขนาดไหน



     Share

<< Very Difficultโรคเลื่อน >>

Posted on Sun 26 Feb 2012 15:47




Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
 
The best template from http://www.oblog.cn