Calendar
 
   
 
Diary Update
 
 
eBook Experience
May 27th, 2012
Entertain (?)
ยัง(มีงานทำ)อยู่
เริ่มต้นใหม่กับเมษายน
I HATE MARCH
มหาสารคาม ไป-กลับ
Happy Day w. Namwhaan & Tim
Undesirable answer ...
Warsaw Trip (10) : Pa Pa, Warszawa!
Warsaw Trip (9) : Monuments and Bloody Full moon
After-wedding Incident
The Wedding of P&J: PARTY
The Wedding of P&J: Thai Ceremony
มีนามาอีกแล้ว :|
โรคเลื่อน
เข้าวัด
Very Difficult
ณ ที่พักสงฆ์ กม. ๒๗
Unpredictable
Mom's Bday
พบหมอเทวดา เพื่อเทวดาในบ้าน :)
ช้านเป็นอาร๊ายยยย
จะได้หรอว๊า?
รายงานตัว
Farewell
Mani's Wohnung
ขวัญลดา..พร้อม! สาม..สี่
Warsaw Trip (8) : An Afternoon in Powazkowski Cemetery and Banja Luka
Warsaw Trip (7) : Old World, New World
บันทึก ๒๒ ถึง ๒๘ ตุลาคม
บันทึก ๑๕ ถึง ๒๑ ตุลาคม
บันทึก ๘ ถึง ๑๔ ตุลาคม
บันทึก ๑ ถึง ๗ ตุลาคม
Byebye Ilmenau - Hi! Berlin
คืนห้อง
Last Night in My Room
Warsaw Trip (6) : My Lovely Varsovians
Warsaw Trip (5) : March.. March Along

 
 
Favourites Diary
 
  nunakuzaa
wittenham
cubic world
pingping
durian
chronus
oni
highway
nongjasper
coliocat
oattoto
milk
noon
anni
bas
foxy baby
returntoretro
 
 



 

Unpredictable
18.02.12

ตอนนี้อาการป่วยแปลกๆ ทั้งหลายเริ่มทุเลาแล้ว ซึ่งก็ถูกเหมาะจังหวะชีวิตมาก เพราะช่วงนี้ต้องใช้พลังและความสามารถทุกสิ่งเท่าที่มีให้เป็นประโยชน์มาก ที่สุด

ย้อนไปเล่าถึงผลการรักษาของคุณหมอเทวดาก่อน ไม่อยากเชื่อ แต่ก็ต้องเชื่อ เพราะผื่นแดงทั้งคันทั้งน่ากลัวพวกนั้นมันค่อยๆ ยุบลง ไม่คันอีกเลย ถึงจะแคลงใจว่าคุณหมอจ่ายยาอะไรมาหนอ แรงแค่ไหน อันตรายหรือเปล่า แต่มันหายได้จริงๆ แบบนี้ เราก็ดีใจ

ไม่ใช่อะไร เราจำเป็นต้องหายให้ไวที่สุดอ่ะ ไหนจะต้องรวบรวมสมาธิเรื่องการทำงานไปพรีเซ็นท์ ไหนจะต้องไปสัมภาษณ์งาน ทั้งรูปลักษณ์และหัวสมองมันต้องอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุดเท่าที่จะทำได้น่ะ

พอค่อยยังชั่ว เราก็เตรียมตัวไปพรีเซ็นท์ จะได้งานซักงานสมัยนี้มันช่างยากเย็นนะ ต้องทำงานไปให้เค้าดู ต้องไปพรีเซ็นท์แข่งกับคนอื่นๆ .. อ่ะ .. เมื่อวันพุธเราก็ไปมา แข็งแรงขึ้นเยอะ แต่หน้าตาก็ยังเยินๆ และจำใจไม่แต่งหน้าไปด้วย ไม่กล้าเสี่ยงอ่ะ ถ้าเกิดแต่งหน้าไปแล้วมันกลับมาเป็นหนักอีก คราวนี้เราคงรับตัวเองไม่ได้จริงๆ ละ

ผลก็ยังไม่รู้จนบัดนี้ แต่ก็แอบเผื่อใจไว้ เพราะงานเราก็ยังมีข้อบกพร่องหลายจุดจริงๆ อย่างที่โดนคอมเม็นท์กลับมา อย่างน้อยก็ทำเต็มที่แล้ววะ ไม่ได้ก็หาใหม่ มันคงต้องได้ซักที่สิน่า

วันเสาร์ก็ไปโรงพยาบาล ตั้งความหวังไว้ว่าจะได้รู้ซักทีว่าชั้นเป็นอะไรกันแน่ ปรากฏว่า ผลแล็บยังไม่ออกซะงั้น! อ้าว.. อะไรกันค๊า?? วันนัดจากคุณหมอ กำหนดฟังผลไรๆ มันก็ชัดเจน ทำไมถึงดูแลคนไข้แบบนี้อ่ะ พูดไม่ออก ไม่รู้จะโวยกับใคร (โวยไม่เป็นด้วยแหละ เฮ่อ) คุณหมอขอโทษ ก็ได้แต่บอกว่าไม่เป็นไรค่ะ

คุณหมอบอก เท่าที่ดูอาการ ซึ่งมันก็ดีขึ้นเยอะมาก คิดว่าคงไม่เป็นอะไรรุนแรง เดี๋ยวผลออกมาแล้วคุณหมอบอกทางโทรศัพท์ก็ได้ แต่ให้ไปเจาะเลือดตรวจเพิ่ม จะได้มั่นใจเรื่องโรคไวรัสตับอับเสบกับ SLE แล้วก็ไปตัดไหม เป็นอันว่าจบแค่นี้

ตัดไหมก็ดูเรียบร้อยดี นั่งมองคุณพยาบาลดึงไหมออกจากผิวตัวเอง ก็ยังว่า อืม.. เล็กนิดเดียวเองเนาะแผล เสร็จแล้วคุณพยาบาลเอาผ้าก๊อซมาแปะตรงแผลไว้ขำๆ บอกจริงๆ ไม่ต้องแปะก็ได้นะ แผลติดแล้ว แต่ไหนๆ ผ้าก๊อซก็เหลือแผ่นนึง แปะไปละกัน

ที่ไหนได้.. แค่ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น เรากับแม่กำลังไหว้พระพรหมอยู่ที่แยกราชประสงค์ เราก็ว่าเอ๊.. ทำไมมันเย็นๆ ที่ขา เลยก้มลงดู อ่ะอ้าว.. เลือดแดงฉานชุ่มผ้าก๊อซเรย ไม่อยากจะคิดว่าถ้าไม่แปะผ้าก๊อซมาให้สภาพมันจะเป็นยังไง -"-

เลยรีบไหว้หน้าที่สามและสี่ แล้วก็รีบออกมาจากตรงนั้น คนเริ่มมองแล้ว ว่าเกิดอุบัติเหตุไรกับยัยคนนี้?!? แวะร้านขายยาที่ใกล้ที่สุด ซื้ออุปกรณ์ทำแผล คนขายเค้าเห็นสภาพเค้าก็เห็นใจเลยทำแผลให้เสร็จสรรพ สรุปว่า แผนที่จะเดินเที่ยวกับแม่ก็พับไป กลายเป็นต้องนั่งแช่อยู่ในแมคโดนัลด์เพื่อให้เลือดหยุดแล้วค่อยกลับบ้าน

ก็ห่วงๆ เรื่องแผลนิดนึง เพราะไม่เคยเป็นแผลลักษณะนี้มาก่อน ไม่รู้มันจะสมานกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม ช้าเร็วแค่ไหน นึกภาพว่าเหมือนมันเป็นหลุมขนมครกว่างๆ อ่ะ คือส่วนที่เป็นเนื้อ มันโดนควักออกไปแล้ว ที่ถูกที่ควรคือปากแผลต้องโดนดึงเข้าหากันแล้วเย็บ แต่นี่แผลมันปริ มันก็มีสภาพเป็นเหมือนหลุมดีๆ นี่เลย แล้วแบบนี้ มันจะต้องทำยังไงต่อหว่า?? ห่วงๆ แต่ก็ไม่มีเวลาจะกลับไปโรงพยาบาลเพื่อถาม(เรื่องแค่นี้?) มันมีเรื่องอื่นต้องทำต่อแล้ว

ตอนนั่งรอที่โรงพยาบาล แม่ก็เอามือไปดูอีกละ เป็นการฆ่าเวลาของเค้าน่ะนะ แล้วก็บอกว่า ลูกน่าจะได้งานเร็วๆ นี้แล้วหละ เส้นมันบอกแบบนั้น อีกไม่นานแน่ๆ แล้วก็เหมือนว่าจะมีดวงเปลี่ยนแปลง จะได้เดินทาง จะเป็นต่างประเทศหรือเปล่าก็ไม่รู้นะ? เราก็ยังคุยกับแม่อยู่ว่า จะเป็นไปได้ไง แต่ละงานที่สมัครๆ ไว้ ไม่มีอันไหนที่ต้องเดินทาง อย่าว่าแต่ต่างประเทศ ในประเทศก็ไม่มี แต่ก็เอาเหอะ.. ขอให้ได้งานซักที จะขาดใจตายยกครอบครัวอยู่แล้ว

 

พอตกกลางคืน เช็คเมลตามปกติ หัวใจแทบวาย ตอนเห็นว่ามีอีเมลจากบริษัทที่เคยส่งใบสมัครไว้ติดต่อมา เป็นบริษัทรถยนต์ที่เยอรมัน อยากจะนัดสัมภาษณ์วันที่ ๒๘ กุมภา!!



วูบแรกยอมรับนะ ว่าคิดระห่ำมาก จะเก็บกระเป๋ากลับเยอรมันเลยทันที แต่เราก็รู้ตัวว่า ณ ตอนนั้นเราต้องยังคิดไม่รอบคอบแน่ๆ มันตื่นเต้น มันอะไรๆ ก็เลยคุยกับเพื่อนซักหน่อย ให้มันเรียกสติกลับมาให้ ก็สรุปได้ว่า จะขอต่อรองเค้า ขอสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์ก่อน ให้มันมีวี่แววมีลุ้นกว่านี้อีกนิด แล้วค่อยบินไปสัมภาษณ์ตัวต่อตัว

ตอนไปไหว้พระพรหมก็อธิษฐาน ขอท่านว่าอยากได้งานที่ดีที่อยากทำ แต่ไม่คิดว่าจะมีแสงสว่างมาไวขนาดนี้ หรือคำทำนายเส้นลายมือที่แม่เพิ่งพูด ก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน ว่ามันจะเกิดเหตุการณ์ที่อาจจะทำให้มันเป็นความจริงขึ้นมาได้อย่างที่เค้าดู ให้จริงๆ

เป็นช่วงกดดันสุดๆ อีกแล้วไอ้หวานเอ๋ย
ความอยากได้มันสูงทะลุเพดาน เพราะดูเหมือนจะเป็นทางเดียว โอกาสเดียวแล้วจริงๆ
เป็นตัวตัดสินชีวิตกันเลย ว่าจะไปทางไหนต่อ จะอยู่เมืองไทย หรือจะได้กลับไปเยอรมัน

พยายามข่มใจไม่ให้สติแตกเพราะความหลอนของตัวเอง ยิ่งเราเคยทำพลาดมาแล้ว มันก็เลยยิ่งหลอน ต้องเทิร์นมันกลับมาเป็นแรงสำหรับการเตรียมตัวให้ดีที่สุดให้ได้อ่ะ

สาธุๆๆๆ หนูสัญญาว่าจะเป็นคนดี จะตั้งใจทำงาน สิ่งศักดิ์สิทธิ์ คุณพระคุณเจ้าทั้งหลาย ช่วยเป็นกำลังใจให้หนูด้วยนะค๊า สาธู๊

     Share

<< Mom's Bdayณ ที่พักสงฆ์ กม. ๒๗ >>

Posted on Tue 21 Feb 2012 16:24




Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
 
The best template from http://www.oblog.cn