Calendar
 
   
 
Diary Update
 
 
I HATE MARCH
มหาสารคาม ไป-กลับ
Happy Day w. Namwhaan & Tim
Undesirable answer ...
Warsaw Trip (10) : Pa Pa, Warszawa!
Warsaw Trip (9) : Monuments and Bloody Full moon
After-wedding Incident
The Wedding of P&J: PARTY
The Wedding of P&J: Thai Ceremony
มีนามาอีกแล้ว :|
โรคเลื่อน
เข้าวัด
Very Difficult
ณ ที่พักสงฆ์ กม. ๒๗
Unpredictable
Mom's Bday
พบหมอเทวดา เพื่อเทวดาในบ้าน :)
ช้านเป็นอาร๊ายยยย
จะได้หรอว๊า?
รายงานตัว
Farewell
Mani's Wohnung
ขวัญลดา..พร้อม! สาม..สี่
Warsaw Trip (8) : An Afternoon in Powazkowski Cemetery and Banja Luka
Warsaw Trip (7) : Old World, New World
บันทึก ๒๒ ถึง ๒๘ ตุลาคม
บันทึก ๑๕ ถึง ๒๑ ตุลาคม
บันทึก ๘ ถึง ๑๔ ตุลาคม
บันทึก ๑ ถึง ๗ ตุลาคม
Byebye Ilmenau - Hi! Berlin
คืนห้อง
Last Night in My Room
Warsaw Trip (6) : My Lovely Varsovians
Warsaw Trip (5) : March.. March Along
Warsaw Trip (4) : Square Route
Warsaw Trip (3) : I saw no war in Warsaw, but ...
Warsaw Trip (2) : First Night Out
Warsaw Trip (1) : To meet Tomek
@Potsdam

 
 
Favourites Diary
 
  nunakuzaa
wittenham
cubic world
pingping
durian
chronus
oni
highway
nongjasper
coliocat
oattoto
milk
noon
anni
bas
foxy baby
returntoretro
 
 



 

รายงานตัว
01.02.12

กลับบ้านได้สองอาทิตย์แล้ว เข้าอาทิตย์ที่สามอาทิตย์นี้ เพิ่งจะมีกะใจเข้ามาเขียนไดอารี

จริงๆ จะเขียนตั้งแต่เมื่อวาน เพราะเห็นว่าเป็นวันสุดท้ายของเดือนมกราคม ทั้งเดือน เขียนรวมทั้งสิ้น ๓ วัน มันน้อยจัง ก็ปรากฏว่ามาเจอคำร้องเตือนให้ลั่นไปหมดว่าไดอิสเจ๊งกะบ๊ง รวนหนัก อย่าเพิ่งเข้าไปอัพเลย.. เออ ให้มันได้อย่างนี้สิ

อ่ะ เอาฤกษ์วันแรกของเดือนกุมภาก็ได้

ที่ผ่านมาไม่ได้อัพได ไม่ใช่ว่าไม่ได้ใช้อินเทอร์เน็ต ก็ใช้อย่างเป็นล่ำเป็นสันเหมือนเดิมนี่แหละ แต่มันต้องไปทำอย่างอื่น ไม่มีช่วงที่สุนทรีพอจะอัพไดอารี่แสนรักนี้ได้เลย

กลับมาถึงวันแรกๆ นี่หงุดหงิดมากเพราะใช้ WiFi ในบ้านไม่ได้ซะงั้น ต้องไปใช้คอมพิวเตอร์ในห้องพ่อแม่ ซึ่งก็ไม่ถนัดเอาซะเรย ใช้แต่เรื่องจำเป็นเท่านั้นจริงๆ อาทิตย์แรกทั้งอาทิตย์สมอลลี่เลยถูกใช้แค่เอาไว้เปิดหนังดูเท่านั้น หนังที่ว่าก็คือ 24 ซีซั่น ๘ ภาคจบ จบซะที ติดตามมายาวนานถึงห้าปี มันก็สนุกดีแหละนะ แต่อะไรที่มันต้องตามกันนานๆ นี่บางทีมันก็เหนื่อยอ่ะ จบซะ รู้สึกว่าตัวเบา เป็นอิสระขึ้นหน่อย

กว่าจะออนไลน์จากเครื่องตัวเองได้นี่ก็คุยกับพนักงานทรูจนระอาใจ แก้กันไปแก้กันมา สองวัน จากที่ใช้เน็ตจากสาย LAN ได้ ก็กลายเป็นว่าพังพินาศไปถ้วนหน้า เสียบ LAN ก็ไม่ได้ WiFi ก็ไม่ติด บอกจะส่งช่างเข้ามาก็หายจ้อย เราก็เลยไปจัดการเอง ก็ไม่คิดว่ามันจะสำเร็จหรอกนะ ไปตั้งค่าเร้าท์เตอร์ใหม่ ไม่รงไม่รอช่าง(แม่ม)แล้ว เออ.. ใช้ได้แฮะ รู้งี้ทำเองแต่แรกดีกว่า

จากนั้นก็เป็นเรื่องโทรศัพท์ เครื่องที่ใช้อยู่มันเป็นเครื่องของน้องหนุ่ยให้ยืมมาใช้ ก็กะว่าระหว่างนี้จะไปหาเครื่องใหม่ใช้ให้ได้ก่อน แล้วก็เอาเครื่องนี้คืนน้องหนุ่ยไป ก็พบว่าเครื่องจากเยอรมันนี้มันอ่านภาษาไทยไม่ออก แล้วก็มักจะมีเมสเสจเข้ามาเป็นภาษาไทยอยู่ตลอดๆ เดือดร้อนตอนที่มันเป็นเมสเสจเกี่ยวกับงานที่สมัครๆ ไว้ จะให้ไปบอกเค้าว่า "พี่คะ อย่าส่งภาษาไทยมาได้มั้ยคะ" มันก็กระไรอยู่ เบอร์ในเครื่องก็หายเรียบ จากเมื่อครั้งที่ซิมเจ๊งไปคราวนู้น เหลือแต่เบอร์เพื่อนที่เยอรมัน เบอร์เพื่อนที่ไทยไม่มีเลย การสื่อสารมันก็เลยยิ่งขลุกขลักๆ ไปกันใหญ่ สุดท้ายมาคลี่คลายเพราะอินางเอาโทรศัพท์ที่มันไม่ใช้แล้วมาให้ยืม

งานการก็เดินหน้าดีเกินคาด ทำไมตอนสมัครงานที่เยอรมันไม่เป็นแบบนี้บ้างก็ไม่รู้ ไปสัมภาษณ์มาแล้วสองที่ กลับมาสามวันก็ไปสัมภาษณ์เลย ยังไม่หายมึนงงก็ไปแล้ว ฮ่าๆๆ ตอนนี้เฉลี่ยได้สัมภาษณ์อาทิตย์ละที่ แต่ยังไม่ได้คำตอบชัดๆ มาจากสองที่แรก ที่ที่สามจะไปสัมภาษณ์วันพรุ่งนี้ ส่วนที่ที่สี่ก็วันพุธหน้า ยังคงสมัครงานที่เยอรมันอยู่ตามกำลัง คือพอมันต้องเตรียมตัวไปสัมภาษณ์ มันก็เริ่มไม่มีเวลาจะมานั่งหางานเหมือนเดิมอ่ะนะ แถมยังมีกิจกรรมอื่นๆ มาแย่งเวลาไปอีก

ออกไปข้างนอกทีก็หมดวันละ ที่แย่คือปวดหัว ไม่สบายตัว มันร้อน ไมเกรนกำเริบได้ง่ายมาก กลับไทยสองอาทิตย์ กินยาไมเกรนไปเท่ากับอยู่เยอรมันครึ่งปี เวลานอนก็เพิ่งจะมาปรับตัวได้เอาเมื่อเข้าอาทิตย์ที่สามนี่เอง ก่อนหน้านี้ก็ยังนอนไม่ค่อยหลับอยู่ กว่าจะหลับก็เกือบเช้า แล้วก็ตื่นสาย ยังดีที่เมื่อไหร่ที่มีธุระตอนเช้า ยังสามารถตื่นได้ รวมทั้งยังคำนวณเวลาการเดินทางบนท้องถนนได้ถูกต้องอยู่ ยังไม่เคยเลท แต่ว่าก็เหนื่อยอ่ะ เข้าเมืองทีใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง เฮ้อ

เพื่อนฝูงก็ยังไม่ค่อยได้เจอ เจอมาแค่ไม่กี่คนเท่านั้น มันก็ยุ่ง เราก็ไม่ค่อยกระตืกรือร้นในการออกไปเจอ ไม่ต้องรีบร้อนก็ได้เนาะ เดี๋ยวก็คงได้เจอเองแหละ ถึงอย่างนั้นก็ยังสามารถจัดโปรแกรมไปเยี่ยมน้ำหวานที่ชลบุรีได้ เป็นทริปใหญ่ของบ้านเราเลย เพราะไปกันหมดทุกคน รวมทั้งหมาก้า (แต่ว่ายกเว้นแชมป์นะ) ไว้มีโอกาสค่อยมาเล่าเรื่องนี้ละกัน

สรุปว่าก็ค่อยๆ ปรับตัวปรับใจได้ทีละเล็กละน้อยละหละ มีความสุขดีกับการที่ไม่ต้องหาข้าวกินเอง เอิ๊กๆ มีหมาให้หยอก ตอนนี้มีแมวอีกตะหาก มีหม่ามี๊ทำหน้าที่เป็นกระเป๋าสตางค์ไปพลางๆ ได้ไปหาหมอรักษาโรคแพ้ที่ทำหน้าเยินมาหลายเดือน ปวดเมื่อยก็ยังได้ไปนวด พูดอะไรกับใครก็รู้เรื่อง ไม่ต้องคิดคำศัพท์ล่วงหน้า ดูทีวีก็เข้าใจ (ทั้งๆ ที่บางทีก็ไม่ได้อยากดู) หัวเราะกับเรื่องโน้นเรื่องนี้ได้ง่ายขึ้น ถึงจะรถติด อากาศร้อน หรือต้องพบคู่ปรับเก่าอย่างจิ้งจกและแมลงสาบ ก็ยังคุ้มแหละ(มั้ง) ดูกันไปว่าจะเป็นยังไงต่อ

     Share

<< Farewellจะได้หรอว๊า? >>

Posted on Thu 2 Feb 2012 0:21




Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
 
The best template from http://www.oblog.cn