Calendar
 
   
 
Diary Update
 
 
มหาสารคาม ไป-กลับ
Happy Day w. Namwhaan & Tim
Undesirable answer ...
Warsaw Trip (10) : Pa Pa, Warszawa!
Warsaw Trip (9) : Monuments and Bloody Full moon
After-wedding Incident
The Wedding of P&J: PARTY
The Wedding of P&J: Thai Ceremony
มีนามาอีกแล้ว :|
โรคเลื่อน
เข้าวัด
Very Difficult
ณ ที่พักสงฆ์ กม. ๒๗
Unpredictable
Mom's Bday
พบหมอเทวดา เพื่อเทวดาในบ้าน :)
ช้านเป็นอาร๊ายยยย
จะได้หรอว๊า?
รายงานตัว
Farewell
Mani's Wohnung
ขวัญลดา..พร้อม! สาม..สี่
Warsaw Trip (8) : An Afternoon in Powazkowski Cemetery and Banja Luka
Warsaw Trip (7) : Old World, New World
บันทึก ๒๒ ถึง ๒๘ ตุลาคม
บันทึก ๑๕ ถึง ๒๑ ตุลาคม
บันทึก ๘ ถึง ๑๔ ตุลาคม
บันทึก ๑ ถึง ๗ ตุลาคม
Byebye Ilmenau - Hi! Berlin
คืนห้อง
Last Night in My Room
Warsaw Trip (6) : My Lovely Varsovians
Warsaw Trip (5) : March.. March Along
Warsaw Trip (4) : Square Route
Warsaw Trip (3) : I saw no war in Warsaw, but ...
Warsaw Trip (2) : First Night Out
Warsaw Trip (1) : To meet Tomek
@Potsdam
คืนสุดท้ายในเบอร์ลิน

 
 
Favourites Diary
 
  nunakuzaa
wittenham
cubic world
pingping
durian
chronus
oni
highway
nongjasper
coliocat
oattoto
milk
noon
anni
bas
foxy baby
returntoretro
 
 



 

Farewell
11.01.12

วันนี้ทั้งวันดูเหมือนว่าจะเพื่อการร่ำลาโดยเฉพาะ

เริ่มจากน้องดา นั่งรถไฟมาจากแอร์ฟวร์ท เพื่อมาเจอเราที่บ้านน้องหนุ่ย มาทำกับข้าวกินด้วยกันอีกครั้ง ถ้าวิโรจน์อยู่ใกล้ๆ ก็คงได้มาร่วมวงไก่ทอดกันแน่ๆ

น้องหนุ่ยและน้องดาเป็นน้องคนไทยฝ่ายหญิงที่เราใกล้ชิดที่สุดแล้ว (ส่วนโรจน์นี่แน่นอนว่าเป็นฝ่ายชายหนึ่งเดียว ฮ่าๆ) ช่วยเหลือเกื้อกูลกันมาตลอดเกือบสามปีที่ผ่านมา ทำอาหารกินด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน ปรับทุกข์กัน สารพัดจริงๆ วันนี้ก็ง่ายๆ ตามสไตล์พวกเรา มารวมตัวกันทำอะไรกินเหมือนเดิม แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว เมนูง่ายๆ คือไก่ทอดแบบเคเอฟซีกับส้มตำ แล้วตามด้วยผลไม้จานโต ตบท้ายด้วยกาแฟ อิ่มแปล้ถ้วนหน้า เสร็จแล้วก็ย่อยอาหารด้วยการเล่นกับติณณ์ ซึ่งวันนี้ยกตำแหน่งคนโปรดให้น้องดาไป เอิ๊กๆ

ขากลับน้องดาหอบปริ๊นท์เตอร์ของเรากลับแอร์ฟวร์ทไปด้วย เพราะมันยังสภาพดีอยู่ รับใช้เรามาอย่างดีตั้งแต่ปี ๒๐๐๙ ถ้าไม่มีปริ๊นท์เตอร์เครื่องนี้ ชีวิตการเรียนที่อิลเมเนาของเราก็คงไม่สะดวกแบบนี้หรอก หวังว่ามันจะช่วยอำนวยความสะดวกให้น้องดาด้วยเช่นกัน

เดินไปส่งน้องดาที่สถานีรถไฟ แวะซื้อของ แล้วก็เดินเล่นเรื่อยๆ กลับบ้าน รู้สึกว่าอยากใช้เวลาแบบนี้ในอิลเมเนาให้เยอะๆ ต่อไปเราคงคิดถึงวิถีชีวิตแบบนี้ แบบที่จะไปไหนมาไหนก็ใช้วิธีเดินเอา ไม่ต้องพึ่งรถ และก็คงคิดถึงอากาศเย็นๆ สดชื่นๆ ซึ่งส่วนใหญ่ก็มีลมแรงๆ มาเสริมความเย็นด้วยเหมือนกัน


ตอนเย็นก็มีนัดกับมานูเอล รายนั้นกระตือรือร้นในการนัดไปกินข้าวเย็นวันนี้มาก บอกว่าจะพาไปกินร้านอาหารกรีก เราก็บอกแล้วนะว่าไม่ต้องเอิกเกริกหรอก ไม่ต้องไปร้านอาหงอาหารไรก็ได้ แต่เขาไม่ยอม ก็สรุปว่าไปก็ไป ยังกำชับให้เราชวนเพื่อนฝูง ใครต่อใครที่เราอยากชวนไปกินด้วยกัน เราก็เกรงใจคนอื่นอีก ไม่แน่ใจว่าการอยู่หรือไปของเรา มันจะสำคัญขนาดนั้นเลยหรือ? ก็เลยชวนเต็มที่แค่น้องหนุ่ยกับคริส เพราะยังไงซะก็รู้จักกับมานูเอลและโอลีเซีย อยู่แล้ว

ลงรถปั๊บก็เจอ ม้าเหล็ก (มาเรก) กับอูเท่ที่ลานจอดรถ ทีแรกคิดว่าเค้าสองคนก็บังเอิญมากินร้านนี้เหมือนกัน (ไม่กล้าคิดว่าเค้าจะมาเพื่อเรา ฮ่า) แต่พอเค้าถามว่ามานูเอลมาหรือยัง ถึงได้มั่นใจว่า โอ.. เค้ามากินเลี้ยงส่งเราจริงๆ แฮะ สรุปว่าตามานูเอล เป็นตัวตั้งตัวตีแจ้งข่าวให้คนอื่นๆ รู้ แล้วเค้าก็เต็มใจมากัน นอกจากสองคนนี้แล้วก็ยังมีมาร์คุสอีกคน รวมเป็นแปดคน นับติณณ์ด้วยก็เป็นเก้า

ม้าเหล็ก อูเท่ มาร์คุส เป็นเพื่อนร่วมงานของมานูเอล ซึ่งยังไงไม่รู้ ทำไปทำมาเราก็ไปสนิทด้วย ทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้เป็นพนักงานมหาวิทยาลัยเหมือนพวกเค้า ไม่ได้กำลังเรียนปริญญาเอกเหมือนพวกเค้า ไม่ได้แม้แต่ใกล้เคียงความเป็นวิศวะหรือวิทยาศาสตร์เหมือนพวกเค้าเลย พอเห็นว่าเค้าก็อยากมาเจอเราแบบนี้มันก็ดีใจนะ :')

อาหารก็อร่อย บรรยากาศการคุยก็สนุก ทุกคนมีความสุข เราเตรียมโปสการ์ดไปใบนึง ตั้งใจว่าจะเขียนถึงตัวเอง ส่งกลับบ้านที่ไทย แล้วก็จะขอให้มานูเอลกับโอลีเซียเขียนอะไรให้เป็นที่ระลึกหน่อย ยังไม่ทันจะได้หยิบโปสการ์ดออกมา มานูเอลกับโอลีเซียก็ยื่นโปสการ์ดที่เขียนเสร็จแล้วให้ ฮ่าๆ อะไรมันจะใจตรงกันขนาดนี้?!? คือมานูเอลรู้ไง ว่าเราชอบโปสการ์ด เลยจัดให้แบบนี้ ;)

ทีนี้ทำไงกับโปสการ์ดที่เราเตรียมมาล่ะ? ปรากฏว่าสมาชิกเยอะ ก็เลยขอให้ทุกคนเขียนซะเลย เบียดๆ กันหน่อยก็แล้วกัน เนื้อที่มันจำกัด เอิ๊กๆๆ เพื่อนๆ เลยตั้งกฎใหม่ ว่าเขียนก็ได้แต่ยังไม่ให้เราอ่าน ไว้ค่อยไปอ่านตอนมันถึงไทยก็แล้วกัน โดยอูเท่จะเป็นธุระเรื่องส่งไปรษณีย์ให้เอง หวังว่าจะเดินทางสู่ไทยแลนด์โดยสวัสดิภาพนะจ๊ะโปสการ์ดจ๋า

ถึงเวลาร่ำลาจริงๆ ปรากฏว่าไม่ยากอย่างที่คิด มันรู้สึกดีมากมั้ง ดีจนซะจนช่วยบรรเทาความใจหายโหวงๆ เหวงๆ ที่มีมาตลอดสามสี่วันนี้ รวมทั้งเชื่อมั่นลึกๆ ว่า เรายังจะได้เจอกันอีก ครั้งนี้จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่จะได้เจอกัน ลามาร์คุส ม้าเหล็ก อูเท่ เสร็จแล้วก็เอาของสำคัญมามอบให้มานูเอลกับโอลีเซีย แถ่นแทนแท๊น.. "หม้อหุงข้าว"

หม้อหุงข้าวคู่ใจใบน้อยใบนี้ รับมรดกมาจากน้ำหวานอีกที นัยว่ามันก็ใช้มาตั้งแต่ตอนมาเรียน สมัยก่อนแต่งงานนู่นเลย (ตอนนี้ลูกสองแระ) พอมาอยู่กับเรา ก็ยังรับใช้กันมาอย่างดี ไม่เคยมีปัญหาซักครั้ง ปีนึงๆ ใช้หุงข้าวเกือบจะทุกวัน จึงถือว่าเป็นเครื่องใช้ที่สำคัญต่อชีวิตที่สุดเครื่องนึงเลย ถ้าจะต้องส่งต่อให้ใคร ก็ขอเป็นคนที่คู่ควรเถอะ

กอดลามานูเอลครั้งนี้ไม่ร้องไห้แล้ว :')



     Share

<< Mani's Wohnungรายงานตัว >>

Posted on Thu 12 Jan 2012 7:48




Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
 
The best template from http://www.oblog.cn