ตอนนี้แต่ละวันๆ มองเวลาเป็นเสี้ยวๆ ไปแล้ว แต่ละชั่วโมงมีเป้าหมายอยู่ว่าจะต้องทำอะไร ซึ่งก็เป็นปรากฏการณ์ที่เริ่มเกิดขึ้นมาตั้งแต่ซักเมื่อหกเดือนที่แล้ว เรื่อยมาจนถึงตอนนี้ และก็ทวีความเข้มข้นขึ้นทุกทีๆ

จากคนที่มีเวลาว่าง ก็กลายเป็นไม่มี คนที่เรื่อยๆ กับวันแต่ละวัน ก็กลายเป็นคนที่ต้องวางตารางกันเป็นรายวัน รายสัปดาห์ คนที่เคยให้ความสำคัญกับการนอน ก็จำใจต้องลดเวลานอนลงเพื่อเอาชั่วโมงไปทำอย่างอื่น

แล้วก็เหมือนฟ้าแกล้งกันนะ จะต้องมามีสิ่งที่ต้องทำมากมายเต็มไปหมด ตัดใครออกไปไม่ได้เลย งานเรียนนี่แน่นอน การบ้านที่ต้องทำ ถึงจะไม่ท่วมทะลักแต่ว่าก็เป็นงานที่ถ้าอยากให้ออกมาดีก็ต้องการเวลาในการทำ ค่อยๆ คิด ค่อยๆ แปลกันไป

งานที่ทำงานก็โหมกระหน่ำ เพราะตั้งแต่มีคนในทีมลาออกไป ก็ยังหาใหม่ไม่ได้ แถมเนื้องานยังเพิ่มอีก เพราะฉะนั้นเรื่องที่จะหวังเบียดเบียนเวลาทำงานไปทำการบ้านก็ลืมไปได้เลย เอาแค่ว่าให้เหลือแรงไปทำการบ้านพอแล้ว
 
นอกจากนั้นก็ยังมีงานของหม่ามี๊ที่มีแค่เราเท่านั้นที่ช่วยเค้าได้ เฮ้อ..มีแม่กับเค้าคนเดียว และก็บังเอิญเป็นแม่ที่ชอบทำงานซะเหลือเกิน มันก็เลยเหนื่อยมาถึงลูกแบบนี้ แต่จะเก่งยังไง๊ยังไง ทักษะทางคอมพิวเตอร์ก็ยังเป็นจุดอ่อนของวัยใกล้เกษียณอยู่ดี

และรายการหลักๆ รายการสุดท้ายที่เพิ่มเข้ามาก็คืองานของเพื่อน โปรเจ็คร้อยล้านของมันกำลังต้องการคนช่วย และเราก็ดันได้รับความไว้วางใจให้ช่วยมันทำ ที่พูดมาทั้งหมดนั้นไม่ใช่ว่าไม่อยากทำ อยากทำอยากช่วย แต่นั่นแปลว่าเวลาที่มีอยู่เท่าเดิมนั้นต้องถูกแบ่งส่วนย่อยลงไปอีกไง

ยังดีว่า ตั้งแต่วางตารางให้ตัวเองมาพักนึงนี่ ถึงจะเหนื่อยโทรมโซขนาดไหนก็ยังสามารถบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ในแต่ละวันได้ทุกรายการ เรียกว่าพอไปได้เรื่อยๆ ล่ะมั้งเนาะแบบนี้ ขอให้มันไปได้เรื่อยๆ หยั่งงี้อย่ามีสะดุดเลย เพี้ยง..

ป.ล.

• อยากดูซีรี่ส์ นี่กะลังรออยู่ว่า Prison Break 3 และ Desperated Housewives 4 จะมาถึงมือวันไหน
  
  
• อยากเล่น PackRat เห็นการ์ดชุดใหม่ๆ แล้วน้ำลายหก สวยๆ ทั้งนั้นเลย แต่ไม่มีเวลาเล่นจริงๆ