มันเริ่มออกฤทธิ์แล้วคับพี่น้อง เริ่มซึ้งแล้วว่าความโหดของการเรียนปริญญาโทในสาขานี้มันโหดแบบไหน สังเกตได้จากอาการที่ไดโหว่ไปอาทิตย์นึงเต็มๆ แบบที่ไม่ได้ไปแวะเวียนอ่านของใครด้วย

ตัวที่ทำให้อาทิตย์ที่ผ่านมาสาหัสสากรรจ์ นอนน้อย และเหน็ดเหนื่อย คืองานแปลตำราเล่มหนึ่ง ทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้เยอะแยะอะไรเลยนะ ห้าหน้าเท่านั้น แถมอาจารย์ให้เวลาทำตั้งสองอาทิตย์ ยังแทบแย่ จริงๆ เริ่มแลๆ มันตั้งแต่อาจารย์สั่งนะ ตั้งใจจะเป็นเด็กดีอยู่เหมือนกัน แต่ดูไปได้หน่อยก็เบื่อ ง่วง และหลับตามลำดับ ก็เลยโดดไปหยิบเพลงมาแปลแทนอย่างที่เห็น มันต่างกันนี่นา แปลอะไรที่อยากแปล มันแปลได้ปรื๊ดๆ แปลไปมีความสุขไป แต่พอให้แปลตำรานี่มันติดขัดสารพัดประการ

จนมาถึงอาทิตย์สุดท้ายที่จะต้องทำให้เสร็จให้จงได้ ก็ยังประสบปัญหาหลับป้อกคาคอมพิวเตอร์อยู่ แปลไปไม่ถึงไหนก็แล่นไปเฝ้าพระอินทร์ซะแล้ว โชคดีได้คำแนะนำจากป้าจุ๋มผู้อาบน้ำร้อนมาก่อน วันต่อมาก็เลยเปลี่ยนกลยุทธใหม่ เลิกงานกลับถึงบ้านปุ๊บ กินข้าวแล้วขึ้นห้อง นอนเลย เก็บชั่วโมง เสร็จแล้วค่อยให้ป้าจุ๋มโทรปลุกตอนดึกๆ ทีนี้แปลยาวได้ถึงเกือบเช้า นอนต่ออีกนิดก่อนจะตื่นไปทำงาน อาจฟังดูลำบากซักนิด แต่พิสูจน์แล้วว่าเวิร์ค

เวิร์คเพราะถ้าตะลุยแปลทันทีที่กลับถึงบ้าน จะไม่ค่อยได้งานเท่าไหร่ เพราะว่ามันเหนื่อยจากงานมาทั้งวันแล้ว กว่าจะฝ่ารถติดมาถึงบ้านอีก ล้าทั้งตัวทั้งสมอง นั่งแปลก็ได้แค่จ้องจอ แต่ถ้านอนซักหน่อยค่อยตื่นมาทำ รู้สึกว่าหัวแล่นกว่ากันอย่างเห็นได้ชัด (ชั่วโมงแรกอาจจะยังไม่แล่นเท่าไหร่ เพราะยังสะลึมสะลืออยู่) แถมมีกำลังใจด้วยว่าอย่างน้อยๆ เราก็ได้นอนไปแล้วหน่อยนึงแล้ว วิธีนี้มีข้อควรระวังอย่างเดียวคือ เมื่อถึงเวลาตื่น ต้องตื่นจริงๆ ห้ามแพ้ด้านมืดของใจ ไม่ยอมลุกขึ้นจากเตียงล่ะก็อาจจะถึงกับอิ๊บอ๋ายกันได้

สุดท้ายก็เสร็จแหละ.. ยังไม่ดีเท่าไหร่ ก็ไม่เป็นไร ไว้ค่อยแก้กันอีกที อย่างน้อยก็ได้ลิ้มรสแล้วว่าบทจะโหดมันโหดแบบนี้นี่เอง จะได้เตรียมตัวถูก สำคัญที่สุดคงเป็นเรื่องของการแบ่งเวลา งานแปลเป็นงานที่ต้องใช้ทั้งเวลาและอารมณ์ สำหรับเราแล้ว สำคัญสูสีกันทั้งสองตัวเลย มีเวลาแต่ไม่มีอารมณ์ก็แปลไม่ออก เร่งทำก็ไม่ได้ เพราะการประมวลความคิดและการปั้นสรรคำมันก็มีเงื่อนไขทางเวลาในแบบของมัน ของใครของมันอีกตะหาก คนที่เก่งหน่อยก็ใช้เวลาน้อย อะไรแบบนี้..

ยอมรับว่าเหนื่อยจริงๆ แต่ก็สะใจ ท้าทายความสามารถของตัวเองดีอ่ะ ..
งานหลวง งานราษฏร์ งานการกุศล งานใต้ดิน เต็มมือไปหมดเลย
ปล่อยชีวิตเอื่อยเฉื่อยไม่ได้เลย ฮู่.. ดูซิว่ามันจะไปได้ไกลขนาดไหน?