เป็นอีกหนึ่งเสาร์ที่ได้อยู่บ้าน อาจารย์หยุดให้ทำงานอ่ะนะ แต่จนถึงตอนนี้ (18.00 น.) ยังไม่ได้งานการอย่างที่ตั้งใจ ฮ่าๆๆ

วันนี้พาหมาก้าไปหาหมอด้วย ครบกำหนดฉีดยาป้องกันพยาธิหนอนหัวใจและกันเห็บหมัดไปในตัว ฮู้ย..คุณเธอตั้งตารอตั้งแตเช้าค่ะ เอ้า..ว่าไมได้นะ เค้าฟังรู้เรื่องจริงๆ รู้อ่ะว่าวันนี้จะได้ขึ้นรถ พอได้เวลา เรียกนิดเดียว ก็จากที่นอนรออยู่ก็จัดแจงกระดื๊บๆ ออกมากระโดดเด้งหน้าเด้งหลังทันที อะไรมันจะดีใจขนาดนี้หนู?

แต่ขึ้นรถได้ยังไม่ทันไรก็ฉี่ซะงั้น ไม่เค้ยไม่เคยนะเนี่ย แบบนี้น่ะ หมาก้านี่อั้นฉี่เก่งสุดๆ แอบกังวลไปนิดนึงว่ามีความผิดปกติอะไรรึเปล่าหว่า หรือไม่งั้นก็คงมัวแต่ตื่นเต้นดีใจลืมฉี่ให้เสร็จก่อนขึ้นรถ และพอใกล้จะถึงโรงพยาบาลอาการเดิมๆ ก็ออก เริ่มส่งเสียงครวญคราง มีการจะปีนออกทางหน้าต่างอีกตะหาก เฮ่อ..

กว่าจะพาเข้าประตูโรงพยาบาลได้ก็เล่นเอาอับอายคนอื่น ไม่ง่ายเลยจริงๆ ให้ตายเหอะ ชั่งน้ำหนักเสร็จก็เลยต้องให้ไปรออยู่นอกโรงพยาบาลเหมือนเดิม ถึงคิวหมอเรียกแล้วค่อยไปพาตัวเข้ามา แบบนี้ทุกครั้ง แต่ครั้งนี้โอเคตรงที่ว่ายอมนอนบนเตียงตรวจ ยังแปลกใจอยู่ว่าไม่ค่อยพยศ สงสัยจะถูกใจหมอหนุ่มคนใหม่คนนี้

ระหว่างตรวจก็มีเหตุด่วนเหตุร้ายเกิดขึ้นที่ห้องตรวจข้างๆ เจ้าเหมียวตัวนั้นไม่รู้ป่วยเป็นอะไรมา แต่ได้ยินคุณป้าเจ้าของเปรยๆ แล้วว่าจะจับกันไหวหรอ? ทีแรกก็ยังไม่คิดอะไร แต่ยังไงไม่รู้ มันฉวยจังหวะกระโดดออกจากกล่องพลาสติกแล้ววิ่งหนีสุดชีวิต ตอนหนีนี่ไม่หนีแบบแมวอ่ะ แต่มันหนีแบบเสือลำบาก ใครขวางทางแม่ฉะแหละ

โกลาหลสิคะ บรรดาหมอและเจ้าหน้าที่ในห้องตรวจอื่นๆ ช่วยกันปิดประตูแทบไม่ทัน มันเกิดขึ้นเร็วมากจริงๆ ดังมากด้วย เสียงแง๊วเสียงแฟ่ของเค้าเนี่ย เรางี้เสียววาบ เกิดมันวิ่งเปิดมาทางก้ากับเราจะทำยังไงเนี่ย ผลจากการแหกคุกครั้งนี้คือ เจ้าหน้าที่เท้าแหกไปหนึ่ง ส่วนเจ้าของก็มือเหวอะ เลือดโชกไปตามๆ กัน น่ากลัวโค่ดๆ

พอดีหมาก้าเรามัวแต่ประสาทเสียกับเรื่องของตัวเอง เลยไม่ทันได้สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัว ฉีดยาเสร็จปกติป๊ะป๋าต้องพาออกไปรอในรถ ส่วนเราก็ต้องอยู่รอคิวจ่ายตังค์ แต่ครั้งนี้ยอมรออยู่ในโรงพยาบาลวุ้ย.. แปลก สงสัยเพราะน้องบีเกิ้ลตัวตันตัวนั้นแน่ๆ ที่ระริกระรี้เข้ามาทำความรู้จักกับพี่ก้า ดีๆ จะได้ลดอาการกลัวหมอกลัวโรงพยาบาลลงซะบ้าง นิดนึงก็ยังดี