เมื่อวานนี้เลิกเรียนแล้วก็ไปกินข้าวที่ปากเกร็ดซีฟู้ดร้านประจำ มื้อนี้มีคุณนายเพียวเป็นตัวตั้งตัวตี สมาชิกรวมหม่ำร่วมเม้าท์ก็ได้แก่ ป้าจุ๋ม อินาง และป๋ายอด อิ่มอร่อย ราคามิตรภาพ กว่าสองชั่วโมงที่เรากินแบบ non-stop และยังเดินไปต่อขนมน้ำแข็งที่สวนหลวงอีกยก (อยากกินเช็งซิมอี๊นี่นา) ถือว่าเป็นมื้อที่เอ็นจอยอี๊ตทิ่งอย่างมากมื้อหนึ่งทีเดียว

จนกินเสร็จ เรียกเก็บตังค์ ก็รู้สึกว่าปวดท้อง ปวดบีบจี๊ดมาแล้วก็หาย เป็นอย่างนี้อยู่สองที คงเป็นอาการปวดท้องเมนส์ธรรมดา ก็ยังไม่คิดอะไร หันไปบอกป้าจุ๋มกับอินางว่า พวกเธออย่าเพิ่งรุมจิกกัดชั้นตอนนี้ ชั้นไม่มีแรงจะปกป้องตัวเอง ก็ฮาๆ แล้วก็ลุกออกจากร้านกันไป

จะเดินกลับไปที่รถป๋ายอด ที่จอดไว้ข้างรั้วจุฬา แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน แต่ชั่วระยะแค่ไม่ถึงสิบเมตรจากหน้าร้าน อาการปวดบ้านั่นก็เกิดขึ้นอีก บีบซะจนเดินต่อไม่ได้ จำได้ว่าบอกป้าจุ๋มว่า ปวดท้องอ่ะ แล้วก็ยึดรถกระบะที่จอดอยู่ข้างถนนเอาไว้ เพราะมันเหมือนจะยืนไม่อยู่

จากนั้นก็มึนตื้อไปหมด มันปวดมาก ปวดเหมือนมีการบีบตัวอย่างแรงบริเวณท้องน้อย ปวดมา แล้วก็หาย แล้วก็ปวดกลับมาใหม่ ตอนนั้นรู้สึกว่าจะอาเจียนด้วย ไม่ใช่เพราะผะอืดผะอมด้วย มันมาจากอาการปวดนี่แหละ คล้ายมันจะบีบทุกอย่างออกจากตัวยังไงหยั่งงั้น

ตอนนั้นยืนไม่อยู่แล้ว โซเซไปนั่งอยู่หน้าร้านเซเว่น เพื่อนๆ ก็ตกใจ นางเอายาคลายการปวดเกร็งกล้ามเนื้อในช่องท้องแบบเฉียบพลันมาให้ เพียวเอาน้ำมาให้กิน พอถึงช่วงผ่อนของมันก็ฝืนใจเดินกลับไปให้ถึงรถ ต้องเกาะเพียวเดินอ่ะ เพราะรู้ตัวว่าพร้อมจะวืดไปทุกขณะ ความรู้สึกตัวมันเหลือแค่เส้นบางๆ ถ้าไม่ตั้งสติดีๆ มีดับแน่ๆ

เดินผ่านร้านปากเกร็ดซีฟู้ดอีกที ไม่ไหวละ บอกเพียวว่าขอใช้ห้องน้ำเค้าหน่อยนะ แล้วก็ไปจัดการธุระพร้อมกับฟุบพักอยู่ในนั้นครู่นึง จนเหมือนดีขึ้นหน่อยนั่นหละ ถึงได้กลับไปที่รถ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเพราะยาออกฤทธิ์ หรือเพราะการที่ได้เอาออกไปบ้างแล้วกันแน่ ที่ทำให้ค่อยๆ ทุเลา

ระยะทางจากจุฬาไปดอนเมือง คงนานพอที่จะทำให้ค่อยๆ ดีขึ้นได้ สามารถปฏิเสธเสียงแข็งกับเพื่อนๆ ได้ว่าขอไม่แวะโรงพยาบาลละกันนะ ขอดูอาการตัวเองอีกหน่อยก่อน มันก็ทั้งบ่นทั้งด่ากันแหละ เอิ๊กๆ เข้าใจๆ แต่เราว่าเรายังไม่ต้องหาหมอจริงๆ นี่นา

ปกติเราไม่เคยเป็นแบบนี้อ่ะ เป็นคนที่เวลามีเมนส์จะไม่ปวดท้องซักเท่าไหร่ ปวดก็แค่นิดๆ หน่อยๆ เท่านั้น ปวดท้องมากๆ ก็เคยเป็น แต่เป็นเพราะโรคอื่น ปวดมาจนเรียกได้ว่าเป็นผู้ชำนาญการแล้วด้วยซ้ำ เพราะเป็นมาตั้งแต่เด็ก แต่ปวดแบบเมื่อวานนี้ไม่เคยอ่ะ

มีแต่คนบอกว่า อาการแบบนี้ให้รีบไปตรวจ อาจจะมีพวกซีสหรือก้อนเนื้ออยู่ข้างใน โอ้ว.. น่ากลัวมากๆ เรายังคิดเข้าข้างตัวเองอยู่ว่า เป็นเพราะกินมากเกินไปรึเปล่า? ช่วงนี้มีเรื่องเครียดๆ รบกวนใจรึเปล่า? ให้มันเป็นมาแค่ครั้งเดียวแล้วไม่เป็นอีกเลยได้มั้ย ยังคิดอยู่ว่าจะทำยังไง ถ้าเกิดอาการตอนที่อยู่คนเดียว กำลังโหนรถเมล์กลับบ้าน ไม่มีเพื่อนฝูงรายล้อมอยู่อย่างครั้งนี้

กลับถึงบ้านก็อาบน้ำนอน ตั้งโทรศัพท์ให้ปลุกตอนตีหนึ่งสิบห้า บอลยูโร 2008 คู่ชิงชนะเลิศทั้งที ยังไงซะภารกิจนี้ก็ห้ามยกเลิก เอิ๊กๆๆ ตื่นมาดูแบบที่ยังรู้สึกเจ็บๆ ในท้องอยู่หน่อย แต่นอนเฉยๆ ก็ยังไม่เท่าไหร่ บอลก็ไม่ทำให้ใจหายใจคว่ำเหมือนนัดที่ผ่านๆ มา ยี่สิบนาทีแรกยังมีลุ้นอยู่ แต่หลังจากเสียประตูแรกไปก็ดูไม่มีแววยังไงบอกไม่ถูก

เยอรมันเล่นดี แต่ยังไม่ดีกว่าสเปนง่ะ สุดท้ายก็พ่ายไปจริงๆ สงสารมิชาเอล บัลลัค ผู้ชายคนนี้อาภัพจริงๆ ชีวิตบนสนามไปได้สูงสุดแค่เกือบๆ แต่ไม่ถึงเป้าหมายสูงสุดซักที น่าเห็นใจ โอ๋ๆๆ แบบนี้ถ้าทำได้ คงต้องไปปลอบซักหน่อยแว๊ว