ระยะนี้รู้สึกว่าชีวิตตัวเองดราม่าจัดเหลือเกิน เข้มข้นเจ้มจ้นทุกแง่มุมเลย ให้ดิ้นตายเหอะ! หลงเข้าใจว่าเป็นคนธรรมดาๆ มาตั้งนมตั้งนาน ที่ไหนได้ อยู่มาวันหนึ่งก็ได้เป็นนางเอกหนังเกาหลีซะงั้น

ซีรี่ส์เรื่องอะไรบ้างก็ไม่รู้อ่ะนะ ตอนนี้นึกไม่ออกซักเรื่อง เอาเป็นว่า เป็นเรื่องที่ตัวเอกจะต้องดิ้นรนสู้ชีวิต เหน็ดเหนื่อยแบบที่ปริปากบ่นหรือขอความเห็นใจจากใครก็ไม่ได้ ชีช้ำน้ำตาตกในอยู่คนเดียว ประมาณนี้

จากที่เคยสงสัยมานาน ว่าเวลาเป็นซีนอารมณ์ มีร้องห่มร้องไห้ ทำไมมันต้องกินข้าวกันตอนนั้นด้วยฟะ? กินไปน้ำตาแตกไป ง่ำๆ ยัดๆ เข้าปากน่ะ มันดูลำบากออก น่าจะหยุดกินไปก่อนนะเราว่า

เพิ่งถึงบางอ้อ..
เพราะบางทีจุดประทุความเศร้ามันเกิดขึ้นแบบไม่เลือกเวลานี่เอง
เพราะถ้าไม่มีใครมานั่งอยู่ตรงหน้า ก็จะไม่มีใครเห็นว่าน้ำตาไหล จะเข้าใจว่ากินอยู่
เพราะอาหารและการเคี้ยวยังพอเบี่ยงความสนใจจากเหตุที่ทำให้เสียน้ำตาได้
เพราะถ้าหยุดกินมันคงมีเสียงสะอื้นลอดออกมาให้คนที่อยู่ห่างออกไปได้ยิน
เพราะบอกตัวเองได้ว่าถ้าต้องการพละกำลังไปสู้ต่อก็ต้องกินเข้าไป อย่าได้อด

อ้อๆ แต่ถึงยังไง ซีรี่ส์เรื่องที่ว่านี้ก็ยังไม่ใช่หนังรักอยู่ดีนะจ๊ะ ไม่มีประเด็นของหัวใจระหว่างหญิงชาย (หญิงกับหญิงก็ไม่มี) ไม่มีการแอบรักแอบปรารถนา ประมาณว่าเดินตามกันเป็นทอดๆ ซึ่งเราก็ว่าดีแล้วหละ อย่าเพิ่งเลย

C'est la vie.. ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้ ชีวิตของใคร ก็คงว่าของตัวก็เข้มข้นไม่แพ้คนอื่น แต่จะเข้มที่ดีกรีไหน จะถึงขนาดนอนไม่ได้หรือร้องไห้จนหลับ ยังไงเดี๋ยวมันก็เช้าอยู่ดี พอถึงเวลานั้นก็ต้องเลือกกันหละ ว่าจะเอายังไงกับมันต่อ

สำหรับเรา ถ้าตื่นมาแล้วก็ยังหายใจ ซีรี่ส์น้ำเน่าเรื่องนี้ก็ยังไม่ถึงบทจบ ก็แค่นั้น