เช้านี้ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกใจหายๆ
มานั่งทบทวนว่าทำไมถึงรู้สึกหม่นๆ แบบนี้ ทั้งๆ ที่เป็นวันศุกร์แท้ๆ

แล้วก็ได้คำตอบ

ก็เพราะว่ามันเป็นวันศุกร์นั่นแหละ!

ปกติเช้าวันศุกร์จะเป็นเวลาที่เราแอบมีห้วงเวลาเล็กๆ ที่แอบคิดปลุกปลอบตัวเองว่า
วันสุดท้ายแล้ว.. พรุ่งนี้ก็วันเสาร์ จะได้มีวันเปล่าๆ ไว้ทำอะไรเบาๆ สบายๆ ไม่มีอะไรเหนื่อย
แล้วก็จะรู้สึกดีทุกครั้งกับการสื่อสารภายในตนเองในประเด็นดังกล่าว เหมือนเป็นกำลังใจ..

แต่เช้านี้มันต่างไปอ่ะ นับจากนี้ไปจะไม่มีโอกาสได้บอกตัวเองแบบนั้นอีกแล้ว
วันศุกร์ถูกลดความพิเศษลงเป็นวันธรรมดาๆ วันหนึ่ง ไม่แตกต่างจากจันทร์ อังคาร พุธ ฯลฯ
คืนวันศุกร์ก็ไม่สนุกอีกต่อไป ต้องทำการบ้านอ่านหนังสือ เริงร่าไร้สาระไม่สะดวกใจ
จะนอนดึกมากก็ไม่ได้ เพราะยังไงพรุ่งนี้ก็ต้องตื่นแต่เช้าไปเรียนอยู่ดี

คิดแล้วเศร้า.. โหวงเหวงๆ
อ่า.. นี่เราสูญเสียมูลค่าเพิ่มเล็กๆ น้อยๆ ของวันศุกร์ไปแล้วหรอเนี่ย

อ้อ.. ส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะผลบอลคู่เมื่อคืนด้วยมั้ง โครเอเชีย - เยอรมนี
สังหรณ์ใจตั้งแต่ยังไม่เสียลูกแรก.. เป็นไงล่ะ เฮ่อ.. ทำเอาหม่นไปกันใหญ่ -"-