เช้านี้อนันฑ์ หรืจะให้เรียกให้ถูกต้องเรียกว่า พระธีระปัญโญ ก็ครองผ้าเหลืองไปแล้วเรียบร้อย ท่ามกลางความปลื้มปีติของครอบครัวและเพื่อนร่วมงานอย่างเรา ไม่รู้อุปาทานหรือเพราะความท้วมอวบของพระกันแน่อ่ะนะ แต่เรารู้สึกว่าท่านดูดีมีราศีน่ามองเชียว เอิ๊กๆ

สองอาทิตย์จากนี้ที่ออฟฟิศคงยุ่งไม่น้อย แต่ก็เอาเหอะ.. มันคงผ่านไปได้เหมือนเดิมนั่นแหละ

อยู่ได้แค่เสร็จพิธีในโบสถ์ จากนั้นเราก็รีบแล่นกลับมาจุฬาให้ทันเก้าโมง เรียนครั้งแรก วันแรก ยังไม่อยากสายน่ะ (จริงๆ ครั้งต่อๆ ไปก็ไม่อยากสายนะ) วันอาทิตย์มีเรียนสองวิชา วิชาแรกเป็นหลักภาษาไทย เริ่มต้นด้วยการแปลคำทับศัพท์ ไทย-อังกฤษ และ อังกฤษ-ไทย ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ว่าอะไรยากกว่ากัน แต่แปลกตรงที่ ดูเผินๆ เหมือนจะง่ายๆ แต่ว่าพอลองทำแบบฝึกหัดเข้าจริง.. โอ้ว..มันไม่ง่ายเลย

พอมาถึงตอนบ่ายเป็นวิชาการฝึกแปล วิชานี้ลงเรื่องเกี่ยวกับการแปลจริงๆ จังๆ ละ ก่อนจะเริ่มการเรียนการสอน อาจารย์ถามว่าใครที่ยังไม่เคยเรียนหรือมีพื้นฐานเกี่ยวกับการแปลมาก่อนบ้าง? อ่า..เราก็ยกมือ พลางหันกลับไปมองหลังห้องว่ามีใครอีกบ้าง .. อ่ะเจ้ย!! 25 คน ไหงมียกอยู่ไม่ถึง 5 คนวะ?!? น้อยมากกกกกกกก น้อยจนอาจารย์เผลอถามว่า อะไร..นี่เคยเรียนกันมาหมดแล้วรึ .. แต่เหมือนอาจารย์จะรู้ว่าไม่ควรทำลายขวัญกำลังใจชนกลุ่มน้อยไปมากกว่านี้ เลยชี้แจงว่าไม่เป็นไร เพราะก็ไม่ได้เป็นข้อกำหนดในเกณฑ์การคัดเลือกอยู่แล้ว ยังไงเสียเราก็จะต้องเริ่มเรียนกันตั้งแต่พื้นฐาน เพื่อความยุติธรรม :D

ก็ยอมรับว่ากดดันเหมือนกัน เพราะรู้ตัวว่าไม่เก่ง พอยิ่งมารู้ว่าคนอื่นๆ ในห้องเค้า "เป็น" มากกว่า ก็ยิ่งกดดัน อย่างตอนแบ่งกลุ่มทำแบบฝึกหัดในห้อง กลุ่มละ 5 คน วิเคราะห์งานแปลสั้นๆ คนละชิ้น ที่ต้องทำคือ อ่านต้นฉบับ - อ่านฉบับแปล - เอาทั้งสองเวอร์ชั่นมาเปรียบเทียบกัน พิจารณาจุดมุ่งหมายของต้นฉบับ - ดูว่าฉบับแปลรักษาจุดมุ่งหมายไว้ได้มั้ย - บทบาทของผู้แปลคืออะไร

รู้เลยว่าเราอ่ะช้ากว่าคนอื่น คือรับผิดชอบชิ้นของตัวเองได้นะ แต่ไปอ่านข้อที่เหลือของเพื่อนในกลุ่ม เพื่อช่วยเค้าแชร์ความคิดเห็นไม่ทันอ่ะ ทำไมอ่านกันเร็วจังว๊า >.<

แถมตอนสุดท้าย หวยดันมาออกที่เรา คือแต่ละกลุ่มต้องออกไปพรีเซ็นท์คนละข้อ (โจทย์เหมือนกันทุกคน) แล้วกลุ่มเรา อาจารย์ดันเลือกข้อที่เราเป็นคนทำน่ะสิ ก็เลยต้องเป็นตัวแทนกลุ่มออกไปพรีเซ็นท์ ดีหน่อยที่พอพรีเซ็นท์เสร็จอาจารย์เอ่ยปากชม โฮะๆๆ กลุ่มอื่นอาจารย์ไม่ได้ชมชัดเจนแบบของเราน๊า ก็เลยมีกำลังใจขึ้นมาหน่อยนึง ว่าคงพอจะเรียนตามคนอื่นเค้าทันน่า ..

เห็นรางๆ ละว่าชีวิตต่อจากวันนี้ไปไม่ง่ายแน่ ไหนจะงานที่ออฟฟิศ ไหนจะเรียน ตั้งใจว่าจะไม่ยอมขาดเรียนสักครั้งเดียว เพราะแต่ละครั้งมันมีอะไรเยอะแยะ ทั้งเนื้อหา การบ้าน งานกลุ่ม สอบเก็บคะแนน ฯลฯ ขืนขาดคงเท่ากับยิ่งทำให้ตัวเองลำบากกว่าเดิมเปล่าๆ แถมสิ่งที่เรียนก็ต้องใช้เวลาอีกตะหาก ต้องอ่านหนังสือเยอะๆ ต้องหัดแปลบ่อยๆ แต่ว่าเวลามันก็มีเท่าเดิม

เฮือก.. ยังไงก็คงต้องสู้ต่ออ่ะนะ ไม่ต้องพูดให้สวยหรูว่าเพิ่อความฝันอันบรรเจิดใดๆ เอาแค่ว่าเสียดายตังค์ค่าเทอมก็พอ