Saddddddddddddddd
อ่านว่า "แซ่ดดดดดดดดดด" นะฮ๊า ไม่ใช่ "สาดดดดดดดดดด"

ในที่สุดก็แพ้จนได้ ลุ้นกันหัวใจจะวายตั้งแต่ตีหนึ่งครึ่งยันตีห้า
แต่ต้องยอมรับว่าแมตช์ระหว่างเชลซีกับแมนยูเมื่อคืนนี้มันส์โค่ดๆ

ตอนต้นก็ยังเอื่อยๆ เล่นระวั๊งระวังกัน จนเราเริ่มจะง่วงๆ
แต่พอเห็นสโคลส์เลือดอาบก็ตื่นขึ้นมาได้ ฮ่าๆ
จากนั้นเกมก็สนุกขึ้นแบบต่อเนื่อง เพราะว่าหนูโด้แมร่งโหม่งดีเหลือหลาย

เครียดดิทีนี้ ชักจะเอนๆ ดูแบบเงียบๆ ไม่ได้ละ
เริ่มมีเสียงกรี๊ดวี๊ดว้ายตามประสาหญิงสาวดูบอล

ปัญหานอกจอบังเกิดขึ้นนับตั้งแต่จุดนี้นี่เอง!!

วอดก้าฮ่ะ.. จากที่ชีหลับๆ อยู่ดี พอได้ยินเสียงเราเชียร์บอล ก็ลุกขึ้นมาส่งสายตาตำหนิ หะแรกเราก็ทำไม่สนใจ คิดว่าเดี่ยวมันก็คงลงนอนเหมือนเดิม ที่ไหนได้ ชีเดินมาจ้องหน้า และเห่าๆๆๆๆ ทั้งเห่า ทั้งบ่น ทั้งวิ่งชนเตียง ทั้งกระแทกประตู ทำท่าว่าอดทนอยู่ในห้องนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว เราก็พยายามจะประนีประนอมแล้วนะ จากที่เปิดไฟนีออนกลางห้องแบบสว่างไสว ก็ยอมปิดแล้วเปิดโคมไฟหัวเตียงแทน กะว่าสลัวลงแล้วคงจะพอนอนต่อได้นะหมานะ

แต่การณ์ก็ไม่เป็นอย่างนั้น มันยังคงไม่ยอมนอน และยังคงโวยวายอยู่ ตอนนั้นหมดครึ่งแรกพอดีด้วย ก็เลยทำทีว่า เอาละๆ ปิดทีวีปิดไฟ แล้วแกล้งห่มผ้านอน เชอะ..คิดว่าลูกไม้ตื้นๆ แค่นี้จะตบตาหมาก้าได้รึ? ชีเดินมาจ้องหน้าจนได้ ประมาณว่า รู้นะ..ว่าจริงๆ ยังไม่นอน แล้วก็เริ่มเห่าและเดินพล่านไปมาอีก ขนาดเราเอาน้ำเย็นเข้าลูบแล้วด้วยนะ พูดเสียงอ่อนเสียงหวาน นอนลูกนอน พยายามเอามือไปลูบๆ จับๆ ให้สงบ ผลที่ได้รับคือชีสะบัดสะบิ้ง ประหนึ่งว่าเคืองซะเต็มประดา อย่ามาแตะตัวชั้นเชียวนะ เว้ยเฮ้ย.. อะไรกันนักกันหนา แต่ม๊านก็ยังไม่ยอม จึงเกิดบทสนทนานี้ขึ้น

พี่หวาน: ก้า อย่าเรื่องมากได้มั้ย!
วอดก้า: (หน้าหงิกและเห่า)
พี่หวาน: ทำไม! ไม่มืดมันนอนไม่หลับรึไง นอนๆ ไปเหอะ!!
วอดก้า: (หน้างอและเห่าๆๆ และวิ่งไปเกาประตูออกระเบียง)
พี่หวาน: ไม่ได้ คืนนี้ไปนอนห้องพ่อไม่ได้ พรุ่งนี้เค้าตื่นเช้ากัน
วอดก้า: (เห่าโต้ วิ่งระเตียง ตู้ ข้าวของ และไปยืนจ่อประตูเหมือนเดิม)
พี่หวาน: ด๊ายยย.. อยากออกไปอยู่ข้างนอกนักใช่มั้ย ไปเล้ย

พอเปิดประตูให้นังหมาก้าออกไปแล้วก็มาแง้มม่านแอบดู ว่าชีจะทำอะไรต่อไป
คิดว่าพอเห็นบรรยากาศข้างนอกว่ามันมืดตึ๊ดตื๋อขนาดไหนก็คงจะสำนึก
และขอกลับเข้าห้องเอง แต่มันก็ไม่ใช่อย่างที่เราคิดอีกแล้วอ่ะ
หมาก้ามันวนเวียนอยู่ที่ระเบียงพักนึง แล้วก็ไปยืนโก่งคอเรียก
คือทั้งห้องเราและห้องพ่อแม่มีประตูออกระเบียง แต่แทนที่มันจะมาเรียกตรงประตู
ซึ่งอยู่ใกล้กันทั้ง 2 ประตู มันกลับไปปักหลักอยู่ตรงหน้าต่างด้านนู้น ที่ตรงกับหัวนอนป๊ะป๋าแทน

ช่ายค่า.. ชีประกาศชัดเจนว่าจะเข้าห้องใหญ่ที่ป๊ะป๋ากับหม่ามี๊นอนกันสงบเงียบ
ไม่ใช่ห้องที่เชียร์บอลปาวๆ อย่างห้องเรา -"-

สรุปว่าป๊ะป๋าเปิดประตูรับลูกสาวคนเล็กเข้าห้องไป สมใจไอ้หมาก้ามันหละ
สรุปว่าเราทะเลาะกับหมาจนถึงขั้นแยกทางกันเพราะฟุตบอลนัดนี้เป็นเหตุ
แต่ก็ดีนะ ครึ่งหลังได้ดูแบบไม่ต้องรบรากับใคร ถึงจะลงท้ายด้วยน้ำตาก็ตาม

เอ่อ.. น้ำตานักบอลนะ ไม่ใช่น้ำตาเรา
เรานี่แค่ใจเต้นไม่เป็นจังหวะก็ว่าโอเวอร์มากแล้ว ฮ่าๆ

สงสารบัลลัค อยู่ไหน เมื่อไหร่ ก็ได้แต่รองแชมป์
สงสารที่สุดคงจะเป็นเทอร์รี่ ปวดใจไม่มีใครเกิน
โชคดีที่ฝนตกหนัก แยกไม่ค่อยออก ว่าอันไหนน้ำตาอันไหนน้ำฝน
แต่อาการเศร้าจัดนั่นมันก็เก็บไม่อยู่จริงๆ อ่ะนะ
ผู้ชายร้องไห้นี่ต้องอารมณ์นี้เลย แมนสุดๆ ฮือ..เห็นแล้วอยากปลอบ
ไม่เหมือนกะอิตาโด้ ที่ร้องช็อตนั้นเนี่ยะ ร้องทำไมยะ? ดีใจหรือโล่งใจไม่ทราบ?!?

ป.ล. "ศึกรบ" นี่หมายถึงบอลนะ ส่วน "ศึกรัก" นี่ก็กับหมาก้าอ่ะ