ตอนนี้ค่อนข้างจะได้คำตอบแล้ว เกี่ยวกับเรื่องที่ว่าจะทำยังไงกับหู ตกลงว่าเลือกข้อ 3 ค่ะ ไม่ทำอะไรเลย ไม่ผ่าตัดเพราะไม่สามารถรับความเสี่ยง 5% ที่คุณหมอบอกได้ 5 มันยังเยอะเกินไปจริงๆ นะ อย่างที่น้ำหวานบอกอ่ะ ตอนนี้ต้อง 0 Fehler เท่านั้น ส่วนเครื่องช่วยฟังก็ยังไม่คิดว่าจำเป็น ในเมื่อทุกวันนี้ก็ยังฟังเสียงได้เหมือนคนปกติ เราไม่จำเป็นต้องมีเครื่องเสียงชั้นเลิศก็ฟังเพลงเพราะได้ จริงมั้ย?

พูดถึง 0 Fehler เมื่อคืนก่อนเปิดไปเจอสกู๊ปยูโร 2008 เป็นคิวของทีมออสเตรียพอดี เค้าก็จะเอาข้อมูลและคลิปสัมภาษณ์โค้ชและนักบอลมารายงาน ก่อนที่จะเป็นเสียงที่แปลเป็นไทยแล้ว มันก็จะปล่อยเสียงออริจินัลมาก่อนนิดนึง เลยได้มาคิดว่า นี่เราไม่ได้ยินภาษาเยอรมันมานานขนาดไหนแล้วเนี่ย? ตั้งแต่เลิกเรียนไป ก็เกือบจะครบปีแล้ว ไม่ได้ฝึกฝนเพิ่มเติมเลยแม้แต่น้อย ถึงวันนี้จะยังพอฟังออกอยู่บ้าง แต่คิดว่าอีกไม่นานก็คงจะค่อยๆ เจือจางหายไปในที่สุด งือ..ใจหายๆ

หยุดสามวันถือว่าเป็นการพักผ่อนจริงๆ คือยังไม่ทำอะไรที่เป็นสาระต่อจากที่ค้างไว้เลย ชีวิตช่วงนี้มันมีอะไรทำตลอดเวลา ทุกอย่างเรียงลำดับไว้หมดละ ทำอันนี้เสร็จ ต้องต่ออันนี้ และอันนี้ อันนี้ อันนี้ เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เดือนพฤศจิกาปีที่แล้ว ตอนที่ตั้งใจจะสอบเข้าอักษรนั่นหละ เรื่อยมาจนถึงตอนนี้ ผ่านไปครึ่งทางแล้วก็ว่าได้ ที่เหลืออยู่ตอนนี้คืออ่านหนังสือเตรียมสอบแก้มืออีกที ดูซิว่าจะมีปัญญาทำได้ดีกว่าเก่ารึเปล่า ในขณะเดียวกัน ก็ต้องลงมือเขียนจดหมายอีกฉบับ อันนี้เพื่อมหาวิทยาลัยในเยอรมัน

และทั้งหมดทั้งปวงต้องจบภายในเดือนพฤษภาคม เพราะนับตั้งแต่เดือนมิถุนายนเป็นต้นไปจะเปิดเทอมแล้วจ้า ระหว่างที่เรียนไปช่วง 3 เดือนแรก ก็คงเป็นช่วงรอลุ้นรอฟังผลตอบกลับจากมหาวิทยาลัยต่างๆ ที่ได้ส่งใบสมัครไปเช่นกัน คิดว่าภายในเทอมแรกนี่คงรู้ผลอ่ะ ว่าจะได้เรียนวิชาการแปลต่อไป หรือต้องไปลำบากลำบนกว่าเดิมที่เมืองนอกเมืองนา ตื่นเต้นดี..เวลามองไปข้างหน้าแล้วเห็นว่าต้องมีอะไรเปลี่ยนแน่ๆ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง :)