เมื่อวานนี้ครอบครัวนั้นแวะมาหาอีกแล้ว..
แน่นอน มีเดวิลน้อยๆ ทั้งห้ามาด้วยครบไม่มีขาดไปซักคน
ครั้งนี้เรารู้ตัวล่วงหน้า ก็เลยเตรียมพร้อมไว้ประมาณนึง
ให้เหตุผลกับหม่ามี๊ว่า วันนี้อย่าเอาเด็กๆ มาอยู่ที่ห้องเราเลย
กลางวันร้อนๆ แบบนี้ เปิดแอร์ยังไงก็ไม่เย็นหรอก เพราะห้องเรามันรับแดด
เอาไปไว้ในห้องแม่ก็ละกัน (ฮี่ๆๆๆ)

ที่ต้องหาห้องให้อยู่นั้นเพราะว่า เจ้าตัวเล็กสุด 2 ตัว (หกเดือนกะขวบครึ่ง) มันหลับคอพับคออ่อนมา ต้องจัดที่จัดทางให้มันนอนกันก่อน แต่ยังไงซะ ก็หลีกไม่พ้นที่จะต้องรับอีก 3 ตัวเข้ามาด้วยอยู่ดี เพราะฉะนั้น "วันนี้เราย้ายไปอยู่ห้องคุณยายวอกันนะค๊า" เฮ..

ต้อนพวกที่เดินได้เข้าห้องหม่ามี๊ไปแล้ว เราก็ชิ่งแว๊บลงไปนั่งเล่นซูโดกุอยู่ข้างล่าง
นั่งโต๊ะสนาม ร้อนหน่อย แต่ยังพอมีลมให้พอผมปลิวๆ
ในใจก็นึกว่า จะสงบอย่างนี้ได้อีกกี่นานหนอ?
ปรากฏว่ามันสั้นกว่าที่คิดว่ะ -"- หกขวบ ตามลงมาถามว่า "พี่หวานมาแอบอยู่นี่ทำไม?"
เอิ๊ก.. ก็แอบหนูแหละจ้า

สรุปว่าจากที่เล่นซูโดกุอยู่คนเดียวสงบๆ ก็กลายเป็นเนิร์สเซอรี่ไปอีกแล้ว
เริ่มจากเป็นกรรมการแข่งนับเลข หกขวบกับห้าขวบสลับกันนับเลข 1-10, 1-20
เพิ่มไปเรื่อยๆ หยั่งงี้ (สนุกตรงไหนเนี่ย?) จากนั้นหกขวบก็ปีนขึ้นมานั่งตัก เธอจะวาดรูปให้ดู เราก็ต้องนั่งซักนั่งถามไปเรื่อย สิงโตมีกี่ขาคะ? แล้วเป็ดมันมีลูกกี่ตัว? บลาๆๆ

จากนั้นก็โดนลากขึ้นไปห้องแอร์ ทีแรกทั้งหม่ามี๊ พี่พร และแม่เด็กก็อยู่กันหนาตา
แต่พอซักพัก เฮ้ย.. ค่อยๆ หนีหายไปไหนกันหมดเนี่ย? เหลือเรารับมือ 3 เดวิลอีกแล้ว

เริ่มจากอยากฟังเพลง ก็ต้องเปิดเพลงให้ฟัง ฟังเพลงแล้วก็จะเต้น เอ้า..เต้นก็เต้น เป็นแด๊นเซอร์กันไป ซักพัก เริ่มไปรื้อโต๊ะเครื่องแป้งของหม่ามี๊ หนูจะใส่ตุ้มหู แต่หนูไม่ได้เจาะหูนี่ลูก.. เอ้าๆ เอามาเกี่ยวหูไว้ก่อนละกัน จากนั้นก็เอาแปรงมาเล่นแต่งหน้า แค่ปัดๆ ก็พอใจกันแล้ว เจ็บคอไปหมด เพราะต้องคอยตอบคำถาม ต้องตามแยกเวลาตีกัน โอย..

ใกล้จะถึงเวลาไปขึ้นเครื่อง (เค้ามารอเวลาเช็คอินที่ดอนเมืองน่ะ)
อุตส่าห์โล่งใจ ภารกิจใกล้จะจบแล้ว อยู่ๆ เจ้าหกขวบเงยหน้าขึ้นมาถามว่า
"พี่หวานเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย?" o-O

อร๊าย.. หนูถามแบบนี้หมายความว่าไงค๊า พี่หวานไปทำอะไรให้หนูสับสนตั้งแต่เมื่อไหร่?
โอย.. อยากจะเป็นลม ที่ป่วนกันมาทั้งเสาร์ที่แล้วและเสาร์นี้ ยังไม่น่าบีบคอเท่าที่เพิ่งโดนฮุคด้วยคำถามตะกี๊ ล่ะล่ำล่ะลั่กตอบแทบไม่ถูก "ผู้หญิงสิคะ พี่หวานเป็นผู้หญิงนะลูก" แง..

พาเด็กๆ ลงมาส่งพ่อแม่เค้าด้วยความระทดระทวย
บอกว่าถ้าช้าเดี๋ยวไปไม่ทันขึ้นเครื่องบินนะ
เด็กมันบอก "ไม่เป็นไร ไปไม่ทันก็อยู่กับพี่หวานไง"
ฮือๆ ไม่เอาได้มั้ยจ๊ะ.. อาชีพพี่เลี้ยงเด็กนี่ ขอเป็นแค่ชั่วครั้งชั่วคราวละกันจ้า