สืบเนื่องจากเมื่อวานนี้ ที่บอกว่า "ขอตัวไปสยบความเสียใจก่อนเน้อ" นั่นน่ะ
ตั้งใจว่าอัพเสร็จ ปิดคอม แล้วจะขึ้นไปปิดห้องร้องไห้เลยนะ
รู้สึกว่าการพยายามเก็บความรู้สึกเนี่ยมันจะทำให้บ้าซะเปล่าๆ เอาออกหน่อยท่าจะดี

ปรากฏว่า ยังไม่ทันจะได้ขึ้นห้อง ก็มีแขกมาเยี่ยมที่บ้าน
เป็นเพื่อนสนิทของป๊ะป๋าหม่ามี๊ พาทั้งครอบครัวมาหา ผู้ใหญ่ 5 เด็ก 5

เริ่มเห็นความยุ่งยาก ก็เลยหอบหิ้วเอาวอดก้าขึ้นไปเก็บไว้ในห้องเรา เปิดแอร์ให้อยู่
แต่ไม่นาน.. เด็กๆ ยกโขยงกันขึ้นมา o-O

ทีแรก เด็กๆ ก็เล่นกับหมาก้า ก็สงสารก้านะ คงจะงง มันมายุ่งอะไรกะหนูนักหนา?
ต้องคอยให้ความช่วยเหลือ ระวังไม่ให้เด็กแกล้งก้า เดี๋ยวไปแง่มลูกเค้าขึ้นมาซวยอีก
น่าเห็นใจก้า มันไม่ได้โตมากับเด็กเล็กๆ ถึงจะไม่โหด แต่ก็ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนนางงาม

อีกซักแป๊บพอเด็กมันเบื่อก้า หายนะเริ่มมาเยือนเราเต็มๆ
เพราะมันเริ่มหยิบจับรื้อค้นทุกสิ่งทุกอย่างในห้องเรา
ของในห้องก็ยิ่งเยอะๆ อยู่ จับอันนู้น วางอันนี้ ชุลมุนวุ่นวายไปหมด

น่ารักมันก็น่ารักหรอกนะ แต่พอมันมาอยู่รวมกันแล้ว ความน่ารักมันจะกลายเป็นอื่น
เตียงเรา หมอนเราก็กลายเป็นสนามเด็กเล่น เหยียบย่ำด้วยเท้าดำปิ๊ด ฮือๆๆๆ
เวียนหัวเหลือเกิ๊น ทำไมอยู่ดีๆ ห้องเรามันกลายเป็นเนิร์สเซอรี่ไปได้วะคะ?

อ้อ.. เด็กที่ว่า มีตั้งแต่ หกเดือน, ขวบครึ่ง, สี่ขวบ, ห้าขวบ และหกขวบ ตามลำดับ
3 ระดับแรกยังไม่เท่าไหร่ หกเดือนได้แต่นอนแอ้ๆ บนเตียง ขวบกะสี่ขวบก็ยังติดแม่
อลเวงอยู่ได้พักนึง ก็ร้องหาแม่หาพ่อ ยินดีที่สุด.. รีบเอาไปส่งแทบไม่ทัน

ทีนี้เหลือแต่ตัวใหญ่สุด 2 คน เด็กผู้หญิงทั้งคู่ ซนอิ๊บ ใครว่าเด็กผู้หญิงเรียบร้อยเนี่ย
เอางี้ดีกว่า ถามว่าใครอยากทาเล็บบ้าง? เออ.. ได้ผลแฮะ.. เด็กๆ มันจะทาเล็บกัน
พี่หวานจัดให้.. ค่อยๆ ทาแล้วบอกว่า "ทาแล้วต้องอยู่นิ่งๆ ห้ามเอามือไปหยิบจับอะไรนะ"

ฮ่าๆๆ ได้ผลวุ้ย สาวน้อย 2 คนนั่นมันยอมอยู่เฉยๆ เพราะมันกลัวเล็บมันไม่งาม
ขอซื้อเวลาความสงบด้วยการทามันสองรอบเลยเอ้า จะได้มองเห็นชัดๆ ไงคะ อิอิ
ไม่คิดเลยว่าเราจะมาเป็นหนี้บุญคุณยาทาเล็บซะได้ ทั้งๆ ที่ปกติทาเล็บปีละสองครั้งได้มั้ง

สุดท้าย.. ก็ล่อออกจากห้องด้วยการบอกว่า เล็บสวยขนาดนี้ เอาไปอวดคุณแม่เร้วว
ได้ผลอีกแร๊ว... แข่งกันวิ่งเฮละโลไปอวดผู้ใหญ่ข้างล่าง
โอ.. ขอบคุณสกินฟู้ด ขอบคุณยาทาเล็บ ห้องนอนกลับมาเป็นห้องนอนอีกครั้ง :')

กว่าทุกอย่างจะเข้าสู่โหมดปกติก็ปาเข้าไปสามสี่ทุ่มโน่น เหนื่อย มึน และเวียนหัวที่สุด
พระจ้าว.. อารมณ์ที่จะโศกกับการสอบมันไม่เหลือแล้ว เจอเด็กเป็นพิษ บิ๊วไม่ขึ้นเลย
ที่ตั้งใจไว้ว่าจะนั่งโศก มันก็ถูกแทนที่ด้วยความอลหม่านไปสิ้น วุ่นจนลืมเศร้า ว่างั้นหละ

สรุปว่า

1. อารมณ์เศร้านี่ ถ้าไม่มีเวลาให้กับมัน มันก็ไม่เศร้าได้นะ
2. รู้สึกว่าเด็กนี่มันเดวิลแท้ๆ อารมณ์เดียวกับตอนดู Desperate Housewives แล้วเห็นใจ Lynette เลย
3. ฉลองสงกรานต์ด้วยการอาบน้ำให้หมาก้า เย็นฉ่ำทั้งหมาทั้งคน